MySeries

The H.R.G. Files - Volume 6 - Excuses en Bewondering

Sorry voor het missen van vorige week. Er zullen tijden zijn dat ik er gewoon niet aan toe kom om de blog te schrijven. Ik hoop dat jullie dat begrijpen. Hier is deels een lijst met excuses:

Naast mijn werk, is er mijn film. We zijn volop bezig om de financiering op de jusite plaatsen te zetten, een opdracht die geen einde lijkt te hebben en die altijd aandacht nodig heeft. Dan is er de verbouwing. De complete voorkant van ons huis ligt aan stukken. Daarnaast heeft mijn dochter ofwel voetbal ofwel een basketbalwedstrijd op iedere dag van de week, zo lijkt het wel. Een wedstrijd missen is een grote misdaad, te bestraffen met de dood. Niet dat ik er een zou willen missen. Ze is topscoorder in haar voetbalteam. Ze staan nu tweede van de 22, dus dit seizoen is het leuk. Vrijdagnacht werkte ik tot 5 uur 's ochtends, sliep rond 6 uur en stond om 8 uur weer op zodat ik haar wedstrijd om 9 uur niet zou missen. Ik weet wat je denkt: Nobelprijs voor ouderschap. Dat is zeker wat ik dacht om 8 uur 's ochtends. Mijn dochter was iets minder onder de indruk.

En dan is er altijd nog: de rat heeft mijn huiswerk opgegeten. Dat is hysterisch. We hebben echt een rat als huisdier (en een zwarte speelgoedpoedel met een Rasta-achtig kapsel). Ik weet het, ik weet het... een rat als huisdier? Klinkt walgelijk. Maar huisratten uit de winkel zijn in werkelijkheid erg schone, lieve en slimme dieren en mijn vrouw en dochter kwamen een paar weken geleden met een exemplaar thuis, dus het is gebeurd. Maar goed, afgelopen week had mijn dochter een dag een vriendin mee naar huis genomen. Ze zaten op de vloer hun huiswerk te doen toen Tooie (zo heet de rat -- naar Ratatouille) naar hen toerende uit haar kooi, een bladzijde van hun huiswerk pakt en ermee onder de bank verdwijnt. Stiekem keek ik ernaar uit dat mijn dochter met een uitgestreken gezicht aan haar leraar zou vertellen dat de rat haar huiswerk opgegeten had. De onvoldoende zou het bijna waard geweest zijn.

Afleveringen 6 en 7. Acteur Observaties:

Doyle de poppenspeler. Het was het netwerkdebuut van David Lawrence XVII en, man, kreeg hij het voor elkaar. Om met zo weinig camera-ervaring zo kalm en grappig en griezelig te zijn is ongelooflijk. Ik hou van dat verhaal en die scènes. Wat er zo geweldig aan was, is dat er zo weinig techniek en zoveel drama bij kwam kijken. Ashley, Jessalyn en Hayden waren fantastisch, zo aangrijpend en onvrijwillig bewegingen maken die Doyle hen oplegde. Deze scènes zijn wat Heroes zo goed doet. Dingen opblazen is allemaal prima en goed, maar de spannign van drie vrouwen die aan een tafel zitten en gedwongen worden Russische Roulette te spelen tegen hun wil, compleet zonder special effects, overtreft in mijn opinie alles wat we verder doen. En de toegevoegde emotie van Sandra die haar dochter moet neerschieten, ook al weet ze dat Claire zal helen, is verwoestend.

Om even op te scheppen over Ashley, ze is een van de beste actrices waar ik ooit mee gewerkt heb. Ze is niet in staat iets anders dan de waarheid te vertellen. Ze geeft nooit aanwijzingen, doet nooit alsof; ze geeft altijd alles in de emotionele stukken. En dan bedoel ik niet alleen huilen. Heel veel mensen kunnen huilen. Ashley's tranen, hoewel aandoenlijk, zijn meestal niet het punt. Kijk een willekeurige scène van haar en je voelt altijd wat de onderliggende spanning is.

Ashley kan altijd een simpele scène pakken, zoals die waar ze door HRG's papieren bladert in een poging uit te vinden achter wie Claire wellicht is aangegaan en waar ze zou kunnen zijn, en er zoveel meer van maken. Als Meredith binnenkomt, is Sandra's zoektocht zo doordrenkt met een tastbare spijt tegenover Meredith dat je onmiddellijk de link legt met de woede van een moeder tegen de ongewilde invloed van een buitenstaander. Plotseling wordt een scène die niets meer zou kunnen zijn dan een expositie gevuld met subtekst en emotie. Je kunt dat subtekst niet acteren. Je moet het voelen. Ashley voelt het altijd.

Ik ben ook een groot fan van Jessalyn. Ik hou ervan om met haar te werken en ik vind de scènes met de twee moeders geweldig. Ik wil Ashley gewoon de credit geven die ze verdient. Ze is een onofficieel vast personage, de rots in het verhaal van het Bennet gezin. Weet je nog dat ze in seizoen 1 gewoon de maffe hondenvrouw was? In handen van een minder goed actrice zou de rol snel verdwenen zijn. Ashley maakte het echt en grappig en uitgekookt en keerde toen compleet om in "Company Man" toen ze Claire's kracht ontdekte. Haar personage is sindsdien niet meer dezelfde geweest. "Ik kan niet doen alsof het dezelfde wereld is die het gister was." En daarmee stierf de maffe hondenvrouw en werd die vervangen door een slimme, bijdehante echtgenote en moeder die in staat is met vrijwel alles om te gaan. Haar doordringende schreeuw van "Claire!" toen Grunny [Greg Grunberg oftewel Matt Parkman, red.] Hayden neerschoot in "Company Man" geeft me nog steeds koude rillingen.

Over koude rillingen gesproken: wat liefde voor Robert Forster. Hij heeft dat geweldige gezicht. Zijn ogen zijn zo stil en kil als hij een acteur in zijn vizier houdt. Hij is de perfecte antiheld. Ironisch genoeg is hij een ontzettend lieve man buiten de camera's om. Zijn eerste dag op de set kwam hij aan met cadeau'tjes voor iedereen. Dat is niet iets kleins. Heb je de credits gezien bij onze serie? Ze duren het eerste halve uur. Robert neemt een Oscar-nominatie en een leven vol ervaring met zich mee. We mogen ons gelukkig prijzen dat we hem hebben.

Hier is een tipje van de sluier voor volgende week. Aflevering 8, "Villains" is een briljante aflevering. Het is een soort prequel van de pilot van Heroes. Ik wil niet teveel weggeven, maar er is een geweldig Petrelli-verhaal dat teruggaat naar toen Angela nog een onschuldige was. (Herinner je je dat?) Adrian en Cris Rose zijn fantastisch. Je zult onder andere ook ontdekken dat Sylar, de moordenaar, zich niet in een vacuüm ontwikkelde. Hij is op een bepaalde manier gecreëerd. Ik bedoel niet synthetisch; ik bedoel... kijk om het te zien. Het is absoluut een super goede aflevering, dat beloof ik je.

Asta proxima semana. (Ik spreek Spaans zoals ik Japans spreek.. oftewel ik spreek het niet.) 

Bron: The H.R.G. Files - Jack Coleman's Blog - 28 oktober 2008