MySeries

The H.R.G. Files - Volume 5

Sylar en Bennet, Live in Griffith Park

"I'm sitting in a railway station, got a ticket for my destination..."

Zach en ik kwelen, bij benadering creëeren we harmonie ook al bereiken we het nooit.

We rijden rond over een kleine straat (er is geen ander soort) in Santa Clarita. Iets preciezer, we worden gesleept door een "Company" auto. We doen niets van het rijden zelf, we doen alsof. Acteren heet dat geloof ik. Sylar en Bennet zijn op een missie om Stephen Canfield te vinden, die de kracht heeft om zwarte gaten te creëeren -- niet de Landlady-versie [zie The HRG Files - Volume 4], maar de astrologische versie. Draaikolken.

Terwijl de camera's lopen druipen we van de minachting voor elkaar. Als de camera's stoppen en we weer teruggesleept worden naar onze beginpositie om de scène opnieuw te doen met een andere lens of vanuit een andere hoek, of omdat Zach het verpest heeft; dan spuien we ons Simon en Garfunkel repertoire, roestig en beperkt als dat is. Ik leef mee met onze regisseur, Anthony Hemingway (geweldige naam, geweldige vent, geweldige regisseur) die zijn koptelefoon op heeft en onderworpen wordt aan harmonieën die nogal Gregoriaans zijn.

Ieder ander die de koptelefoon op heeft doet ze direct af, deels om het "gezang" te ontwijken, deels om te ontkomen aan die speciale schaamte van het overhoren van iets wat je niet had moeten horen en sowieso in de eerste plaats niet wilde horen. Val, onze script coördinator, Ken, onze geluidsmixer, en Adam, onze schrijver/producer, hebben ook koptelefoons op om te luisteren naar de scène die in een andere auto plaatsvindt dan de sleepauto waar zij in rijden.

Eerst zijn ze licht geamuseerd en nieuwsgierig. Tegen de vijfde take rukken ze hun koptelefoon zo snel af dat ze hun oren branden. Zach en ik trekken ons er niets van aan. Voor ons klonk "The Boxer" nog nooit zo goed.

"In a clearing stands a boxer and a fighter by his trade." Misschien gaan we er wel mee op tournee.

Later die week vinden Zach, Hayden en ik onszelf oog in oog met Stephen Canfield, gespeeld door Andre Royo. Velen van jullie kennen Andra als Bubbles in The Wire. Heroes heeft echt geprofiteerd van het feit dat The Wire uit de lucht verdween. We kregen Jamie Hector, Andre, en onze regisseur voor deze aflevering, de eerder genoemde Anthony Hemingway van die fantastische HBO serie. (Anthony heeft net gehoord dat hij een grote motion picture mag regisseren, Red Tails, over de Tuskegee airmen. George Lucas is uitvoerend producent. Dat is dus duidelijk een big deal en we zijn allemaal heel blij voor hem.) Deze jongens zijn allemaal zo goed, het is geweldig om ze in onze serie te hebben.

In de scène ziet Claire de onschuld van Canfield en voorkomt ze dat Sylar en ik hem neerhalen. Canfield laat zich vervolgens gaan met zijn draaikolk/zwarte gat kracht en Sylar, Claire en ik worden bijna weggevaagd in het niets. Zowel Hayden als Zach zitten aan kabels om te vliegen, terwijl er voor mij niets anders op zit dan me aan een pilaar vastklampen voor mijn leven. Deze scène duurde heel lang, zoals je je wellicht voor kunt stellen, maar ik denk dat hij heel goed gelukt is. Hayden en Zach brachten het grootste deel van twee dagen door aan kabels in de lucht hangend; ik drukte mezelf tegen de pilaar. We zaten allemaal onder de blauwe plekken -- behalve Andre, die de draaikolk in het midden van de kamer dropt en zelf de achterdeur uit sneakt. Ik haat het als iemand dat doet.

Dit was een van die "wat een flauwe baan is dit" momenten. Begrijp me niet verkeerd, als ik zeg dat ik een flauwe baan heb (wat ook zo is) of "wat heb ik in vredesnaam met mijn leven gedaan?" betekent dat niet dat ik er spijt van heb. Ik heb broers en zussen met erg moeilijke banen die veel meer jaren van leren en trainen vereisen dan ik ooit zou willen hebben doen, dus ik heb van dichtbij gezien wat het vereist om het goed te doen in de echte wereld. Wie heeft dat nodig? Ter vergelijking, ik koos voor een baan die erg lonend kan zijn met relatief weinig laag salaris. Natuurlijk, je kunt makkelijk in de goot belanden of in een stomme reality-show als het niet lukt, maar je betaalt de prijs en je pakt je kansen.

[Snelle sidebar: de oorlog met elite. Wat is er in vredesnaam mis met ons land dat elite op de een of andere manier iets slechts is. Snobisme is een ding, maar dit is iets anders. Elite is goed. Het betekent training. Het betekent... slik!... leren! Daadwerkelijk iets weten van je zogenaamde expertise-gebied en niet zomaar iets doen zoals je impulsiviteit je ingeeft. Special Forces zijn elite. Hersenchirurgen zijn elite. En wie in de wereld gebruikt het woord "elite" als wapen? De elite. De elite die ervan profiteert dat Joe Sixpack tegen zijn eigen interesses in stemt. Als je het over de pot verwijt de ketel hebt! Einde van de sidebar. Kun je raden dat dit het politieke seizoen is?]

Terug naar mijn onnozele baan. Het punt van een scène als deze is dat het lang duurt om het te doen, we schreeuwen allemaal over de windmachines heen die de hele dag staan te blazen, en daarnaast moeten we het uiteindelijk alsnog opnemen (opnieuw de dialoog en het geschreeuw opnemen in een opnamestudio) omdat de windmachines net vliegtuigmotoren zijn die enorm brullen. Terwijl we bezig zijn weten we dat we het allemaal in een studio op zullen moeten nemen en toch zijn we daar bezig met het tegen de windmachines in schreeuwen. Sisyphus die een steen de berg op moet rollen. Maar als het eenmaal in elkaar gezet is, ziet het er geweldig, spannend en uitdagend uit. Kortom, het is een onnozele baan, maar ik hou ervan. Als ik een andere indruk heb gegeven, bied ik mijn excuses aan.

Eindelijk, we zijn bij de nachtscène in Griffith Park. Dit is de scène waar Bennet Claire gebruikt om contact te krijgen met Canfield en daarna probeert Canfield te gebruiken om Sylar te laten verdwijnen. Voor altijd. In een zwart gat. Maar het pakt allemaal verkeerd uit, Canfield laat zichzelf in een draaikolk verdwijnen en Claire blijft achter met een heel ander beeld van haar vader, nu ze zijn meedogenloosheid voor de eerste keer van dichtbij meemaakt.

We filmden deze scène de hele nacht in Griffith Park op een vrijdag, terwijl de paparazzi in de bosjes lagen en voortdurend foto's maakten. Het griezelige aan die gasten is dat ze enorm lange lenzen gebruiken om ontzettend in te zoomen van een afstand. Het is net alsof je een getrainde sniper op je gericht hebt. Een bevriende fotograaf heeft me uitgelegd dat die lange lenzen het idee geven dat je gesurveilleerd wordt, zodat je schuldig lijkt wat je ook aan het doen bent. Het zit allemaal in het design.

Wat nog griezeliger is, natuurlijk, is dat ze er allemaal zijn om Hayden te kieken. De complete roddelindustrie is erop gebrand om jonge vrouwen te vernietigen. Als dat hard klinkt, sorry. Dat is wat ze doen, hoe het allemaal gaat. Ik zou naakt en in brand staand door de lobby van het Four Seasons hotel kunnen rennen en de paparazzi zouden geeuwen. (Ik heb dat niet echt gedaan, trouwens. Ik droeg een string en het smeulde alleen.) Maar het moment dat Hayden of Kristen Bell waar dan ook opduiken, beginnen de sluiters te klikken. Ze bivakkeren buiten, stalken en ze wachten.

Ze hebben alleen jonge vrouwen als doelwit, in sommige gevallen meisjes. Denk daar eens over na. Naast zo nu en dan een foto van Brad Pitt of Matthew McConaghey (ook al zelden in de brand, vaak naakt), wie zie je dan vooral in die magazines? Het zijn allemaal jonge vrouwen. En het moet controversieel of schadend zijn en anders komt het er niet in. Dus, iets wellustigs of, als de nood hoog is, een foto waarop ze er niet zo goed uitzien als men denkt dat een bekendheid moet zijn of te dun, of een foto waarop ze er, als je erg veel geluk hebt, dronken uitzien, ook al zijn ze het niet -- dat is goud. Ik heb een paparazzi letterlijk aan Hayden horen vragen: "Wanneer ga je rijdend onder invloed gepakt worden?" Ik weet niet hoe ze daarmee omgaat. Het zou Sean Penn eruit laten zien als Harvey Levin.

Het wordt laat, dan vroeg. Canfield is alles kwijt en is suïcidaal. Andre is boeiend en symphatiek. Claire is buiten zichzelf door haar vaders meedogenloosheid. HRG is een absolute mafkees en arme Zach moet de hele nacht rond blijven handen, ook al is hij voornamelijk ver op de achtergrond. De aanwezigheid van de paparazzi zet iedereen op scherp; zo erg dat Zach en ik niet verder gaan met ons Simon en Garfunkel concert. Misschien is de wereld de paparazzi toch wat dankbaarheid verschuldigd.

Volgende keer: Doyle, de poppenspeler. Hij laat Karl Rove eruit zien als... nou, hij is bijna net zo manipulatief als Karl Rove. David Laurence maakt zijn acteerdebuut en rockt de pan uit!

En veel meer! (?)

Bron: The H.R.G. Files - Jack Coleman's Blog - 14 oktober 2008