MySeries

The H.R.G. Files - An Actor's Psyche

Het is eind april. Ik zit in een busje en kom terug van een gletsjer bij een meer zo'n 112 kilometer ten oosten van Vancouver. Ik heb net de opnames voor een film voor Sci-Fi Channel afgerond, genaamd "Pole Reversal". De opnames duurden maar drie weken, maar het lijkt langer, weg zijn van thuis en moeten werken in regen en kou voor het eerst sinds, nou, sinds ik voor het laatst in Vancouver werkte. Ik groeide op tussen Philadelphia en New York, maar na jaren in Californië ben ik niet meer gewend aan slecht weer.

De regen slaat neer op de voorruit en ook al is het pas half zeven 's avonds, het is al uren donker. Ik bel mijn vrouw op en roep in de telefoon dat ik klaar ben, dat ik naar huis kom en dat ik niet kan wachten om het een paar dagen rustig aan te doen.

"Het eerste Heroes script is bezorgd," vertelt ze me.

"Oh nee, nu al?" klaag ik. "Ik heb wat rust nodig. Ik ben uitgeput. Werp er eens een blik in en zeg me hoeveel ik erin zit."

Na een eindeloze pauze zegt ze, "Ik zie je helemaal niet in het script staan. Ik denk niet dat je in de eerste aflevering zit."

"Wat?! Hoe kan ik niet in de eerste aflevering zitten?! Het is de seizoenspremière! Hoe bedoel je ik zit er niet in?! Kijk nog eens!"

En dat, dames en heren, is een acteur in een notendop. De enige persoon die meer klaagt dan een werkloze acteur, is een acteur met een baan.

Niet dat ik klaag. Heroes heeft het beste baantje op televisie. Het is in de stad, een groot pluspunt als je een gezin hebt en geen zin meer hebt in een zigeunersbestaan. Het is een groep, wat betekent dat je niet iedere dag hoeft te werken. Een groep betekent ook dat je niet zoveel verdient (hoor ik violen?), maar je bent een onderhoudend deel van de serie. Misschien heb ik het mis, maar ik durf er flink wat om te verwedden dat als Hugh Laurie mocht kiezen tussen minder geld en minder werk per direct, hij het lagere salaris zou kiezen en dansend naar zijn favoriete ontspanningsplek zou gaan. (Daar is zijn advocaat al aan de telefoon. Ze klagen me aan.)

Voor onze crew is het een andere zaak. Geen enkele crew in televisie werkt zo hard. Er is geen show op TV die zo lang met opnames bezig is of zelfs maar in de buurt komt van de moeilijkheden die de onze heeft. Ik ben er zeker van dat andere crews het er niet mee eens zouden zijn... maar ze zouden het fout hebben. En in tegenstelling tot ons vertroetelde acteurs, krijgt de crew geen vrije dagen. Ze krijgen amper vrije uren.

Heb je ooit gemerkt hoe het zijn van president een mens ouder maakt? Het is verbazingwekkend om te zien wat een aflevering van Heroes doet met een nieuwe regisseur. En met nieuw bedoel ik nieuw bij de serie. Er zijn geen "nieuwe" regisseurs bij Heroes. Ze zouden spontaan verbranden. Aan het eind van een aflevering staren regisseurs meestal een heel eind in de verte. Ze hebben net Spider-Man in twaalf dagen geregisseerd. Sommigen hebben het absoluut fantastisch gedaan en wenden snel aan de routine, maar ik denk dat niemand in discussie zou gaan dat Heroes de moeilijkste show op televisie is om te regisseren. (Pushing Daisies zit er misschien vlakbij. PD is gemaakt door Bryan Fuller, die ... bij Heroes vandaan kwam. Toeval?)

Mijn punt is hier, dat de volgende keer dat je Beaming Beeman leest of Alan Arkush hoort praten over de serie, probeer je dan te bedenken dat ze werken als honden als regisseurs van de serie om een uurtje televisie-entertainment in elkaar te zetten. Voeg daaraan toe hun productoriale verplichtingen, Alan met enorme na-productie verplichtingen, Greg met het aannemen en controleren van alle regisseurs en je krijgt een idee van waar ik over praat.

Wij acteurs leren onze tekst, gaan op onze plek staan en nemen het applaus in ontvangst. Oh, natuurlijk, soms zit je ondergoed tussen je billen omdat je vliegharnassen aan hebt of brandwonden oploopt, of de verschrikking van in no time Japans moeten leren, maar in het algemeen is onze baan zoveel makkelijker. Behalve dat je dagen vrijaf krijgt. Het is geen picknick. Gezichtsbeschadiging? Jammer, je staat op de camera. Relatieproblemen? Jammer, je staat op de camera. Heb je griep? Jammer, je staat op de camera... Weet je wat? Schrap wat ik eerder zei, die mensen achter de camera hebben het makkelijk.

Laten we hen eens bekijken terwijl ze take na take moeten huilen zoals Hayden. Of de hele dag ondersteboven hangen zonder eruit te zien alsof ze op het punt staan een hartaanval te krijgen, zoals Sendhil (spoiler?). Of een hoornen bril dragen die hen eruit laten zien alsof ze een winkelier zijn uit de jaren '60 die nooit tijd had voor een vrouw! Ja, laat ze dat maar eens proberen!

Zie je? Een acteur heeft altijd een manier om het weer terug te laten komen naar zichzelf.

Dus, in deze blog van me, verwacht geen diepe analyses van een Beeman of een Arkush, want, eerlijk, ik ben er gewoon niet als de coolste momenten van de serie zich voordoen en ik kan je oprecht niet vertellen welke lens ze gebruikten of hoe Kurosawa het shot beïnvloedde. Het interesseert me niet. Ik ben een acteur. Het gaat over mij, weet je nog? Als ik zo hard had willen werken, zou ik dan ooit acteur geworden zijn? Dat is een vraag die zichzelf wel beantwoordt.

Maar ik zal je wel dit vertellen: het was geweldig om weer aan het werk te gaan met de serie. Iedereen was zo blij weer terug te zijn, elkaar te zien en weer afgebeuld te worden. Het duurde weken voor het bitchen echt begon en voor een serie is dat een eeuwigheid. De serie straalt van de energie en iedereen is opgewonden om nieuwe scripts te lezen, ook al kun je absoluut niet geloven dat je er niet in zit!!! (Ik zit erin, maar net. Pfieuw!)

Bron: The H.R.G. Files - Jack Coleman's Blog